organik gubreleme

Bir tarlada uzun süre tarım yapılmasına bağlı olarak verimde düşmeler görülür. Verimi nasıl yükseltiriz diye düşünen bilim adamları önce noksanlık tezini ortaya attılar.

Buna göre; organik gübreler ve bitkiler farklı farklı besin maddesi tüketirler. Bir bitki aynı yere fazla ekilecek olursa bitki istediği besini istediği kadar bulamaz, daha az besin bulan bitki daha az gelişir denilmiştir.

Bunun sonucunda, bu eksilen  bitki besin maddelerinin toprağa kimyasal yollarla verilmesine başlandı. Önceleri görüldü ki; verim artmaktadır. Bu olay 1950'li yıllarda Avrupa' da başladı. Yaklaşık 20 sene boyunca Avrupa bu mantıkla yoğun tarım yaptı.

Ekolojik tarım, önceleri dekardan alınan ürün miktarı hızla arttı, zamanla görüldü ki, bu artış sürekli değil. Daha da fazla gübre kullanılmasıyla birlikte verimin gerilediğini gördüler. Kullanılan gübreye göre verimin azalmasına kimyasal gübrelerinin fayda ve zararlarının tartışılmasına neden oldu.

ÖRNEK; 1970'li yıllarda kimyasal gübrelere Avrupa' da sınırlama getirildi. Alman ECOLANT firmasının temsilcisinin söylediğine göre; "Tarla ve yol kenarlarında unuttuğumuz yıllarca görmediğimiz bitkiler yeniden çıktı." Kimyasal gübrelerin içerdiği kireç ve diğer dolgu maddeleri ekonomik öneme sahip yabani bitki türlerini yakar.

Kimyasal gübre, kullanıldığı süre bu çeşit bitkilerin tohumları çimlenemez. Kimyasal gübrelerin kullanımına sınırlama getirilmesi ile topraklar temizlenmeye başlar. Toprağın temizlenmesi ile birlikte yıllarca hiç görülmeyen, unutulan, bitkiler yeniden görülmeye başlar.