Organik Gübre

Toprak kayaların parçalanması sonucu oluşur. Parçalanan ana kayadan oluşan toprağın bünyesini, çakıl, kum, mil veya tın, kil olmak üzere büyükten küçüğe doğru sıralayabiliriz. Tarım için uygun olan bünye tınlı veya tınlı - kumlu bünyedir. Ana kayanın yapısına göre toprakların kireç kapsamları değişir.

Bölgemizde ki toprakların çoğu kalker kayalardan ve kalsiyum karbonat kayalarının parçalanması sonucu meydana gelmiştir. Buna bağlı olarak kireç miktarları yüksek topraklardır.

Kirecin normalden fazla olması bitkinin gelişimini engeller. Büyümede gerilemeler olur. Yapraklarda sararmalar ve Fe, Mn, Zn gibi mikro elementlerin noksanlığı başlar. Bu noksanlığın iki nedeni vardır.

1. Bu elementler yeterince toprakta olmasına rağmen kireç yani kalsiyum bitki bünyesin çok hareketli bir elementtir. Demirin, çinkonun, ve manganın yerine geçerek yaprakta yeşil rengi veren klorofil maddesinin yapısını bozar. Yaprak sararır ve yapması gereken işlemleri yapamaz olur. Bitkinin büyümesi yavaşlar, verim düşer, ileri safhalarda bitki kurur.
2. Toprakta bulunan fazla kireç toprağın pH'sını yükseltir. Yüksek pH demir, mangan, çinko gibi mikro elementlerin kökler tarafından alınmasına engel olur. Toprakta olan mikro elementlerinden bitki faydalanamaz. Yeniden noksanlık belirtileri başlar.

pH NEDİR?

pH toprağın asitlik bazlık ( kalevilik ) derecesidir. toprağın kireçli mi yoksa asitli mi olduğunun bir göstergesidir.

Olması gereken sınırları 6,5 ila 7 arasıdır. Bizim topraklarımızda pH 8,5 olan yerler vardır. Çok gübre kullanmaya bağlı olarak pH yükselir. Bunun sonucunda bitkilerde sararmalar ve verim kaybı olur.

Tarım yapabilmek için pH'nın mutlaka olması gereken sınırlara çekilmesi gerekir. Bunun ilaçlarla ve kimyasal maddelerle çözümü yoktur. Ancak organik maddenin artırılmasıyla pH normal seviyeye çekilebilir.